(...) Bońka grupa starszych piłkarzy nie akceptowała, ponieważ w pewien sposób burzył ustaloną wcześniej hierarchię, miał jawne pretensje, że nie gra w pierwszym składzie i nie krył się ze swoimi ambicjami – nawet w czasie treningów wprost mówił Gmochowi, że nie akceptuje roli rezerwowego. W dodatku zabierał głos na wszystkie poruszane tematy, a co gorsze – zazwyczaj miał rację. Młody gówniarz, który z butami wszedł między „Orły Górskiego”, irytująco dobry i irytująco inteligentny.
Z tego powodu chrzest był niemiły. O ile mnie potraktowano normalnie, dając trzy czy cztery zwykłe klapsy, o tyle w przypadku Bońka tak naprawdę doszło do rękoczynów. Gdy się tylko nadstawił, Gorgoń, Tomaszewski, Deyna i ktoś jeszcze wyprowadzili tak soczyste ciosy, że dupa bolała od samego patrzenia. Ręce lądowały na Bońku, jakby ktoś sztachetą chciał ubić robaka. Aż pobladłem. To miała być nauczka, przestroga, sygnał, że w kadrze nie dochodzi do zmiany warty i że Boniek nie staje na czele żadnej rewolucji.
Zbyszek wstał ze łzami w oczach. Odwrócił się i wycharczał: – Myślałem, że to będzie zabawa, a nie zemsta.
I wyszedł.
Rzecz jasna, Boniek – „Murzyn”, „Rudy”, potem „Zibi” – nie spokorniał. Buzowała w nim krew, gdy w końcu zaczął grać i strzelił dwa gole Meksykowi, rozochocił się jeszcze bardziej i jeszcze większą miał motywację, by starych trepów zepchnąć z pierwszych stron gazet.
14 czerwca w kluczowym meczu Polska grała z Argentyną. Przy stanie 1:0 dla gospodarzy argentyński napastnik Kempes rzucił się w bramce i robinsonadą godną najlepszych golkiperów wybił piłkę zmierzającą do siatki. Nie dostał czerwonej kartki, ponieważ przepisy wtedy jeszcze stanowiły inaczej, natomiast my otrzymaliśmy rzut karny.
Kazimierz Deyna kontra Ubaldo Fillol. Deyna – medalista mistrzostw świata i igrzysk olimpijskich, żywa legenda futbolu, zawodnik rozgrywający swój setny mecz w reprezentacji kraju. I właśnie wtedy podszedł do „Kaki” młody, nieokrzesany, napędzany ambicją Boniek i powiedział: – Kaziu, jak się boisz strzelać, to ja uderzę.
Jak się boisz strzelać, to ja uderzę…
Te słowa mogły Deynę zaboleć bardziej niż Bońka ciosy spadające w czasie chrztu. (...) Nikt inny nie odezwałby się do Deyny w ten sposób.
fragment ksiazki Ajwena
