świetna komedia, którzą szczerze polecam - cięty, inteligentny humor, świetne dialogi, rewelacyjna gra wszystkich aktorów (całej czwórki ), b. fajne prowadzenie kamerą. Generalnie Polański w najlepszym wydaniu. Scenariusz na podstawie sztuki teatralnej, także uprzedzam, że cały film jest właśnie taki teatralny - dla mnie to zaleta, niektórych może razić. Na minus długość, raptem 79 minut. ocena 8+ w gatunku
Film przyzwoity, świeta czołówka, w ogóle Treznor się świetnie sprawdza z muzyce filmowej. Momentami trochę poszarpana akcja, zmiany w stostunku do książki są, ale w sumie bardziej kosmetyczne niż jakieś radykalne cuda. Nie oglądałem jeszcze wersji szwedzkiej, więc nie porównam dwóch Lisbeth, amerykańska jest niezła, fajnie zagrała ale nominacja do oskara... ??
Generalnie fajnie się oglądało choć film trochę za długi, końcówka już nuży. Rzadko to piszę ale moim zdaniem film lepszy od bardzo przereklamowanej, bardzo przeciętnej książki. I pozytywne jest, że Lisbeth jest trochę mniej supergirl niż w książce, aczkolwiek w 2 części to się pewnie zmieni.
Film wart obejrzenia, przyzwoite kino.
Ja uważam że skandynawska wersja jest lepsza, ma lepszy klimat, lepszą Lisbeth(i nie chodzi tu o urodę )-czyli wychodzi mi że jes lepszejsza . Co prawda wersja Finchera także ma swoje mocne strony jak wspomniana czołówka filmu z muzą Trenta, jednak nie ogląda się jej tak dobrze jak Szwedzkiej wersji. Na plus także można zapisać scenę w pokoju tortur, no i trochę to szczeniackie ale sceny sexu Lisbeth (nie dziwią mnie też nominacje do Oscara za zdjęcia, choć za rolę kobiecą pierwszoplanową już tak).
Bloodline (1979), wyreżyserowany przez Terence'a Younga (to ten gość, który odpowiada za trzy Bondy i kilka innych filmów), niestety potwierdza sportową tezę, że nazwiska nie grają.
Obsada filmu może robić wrażenie, bo oprócz Audrey Hepburn(główna bohaterka) znaleźli się również Ben Gazzara, Omar Sharif, Romy Schneider, James Mason, Irena Papas i Gert Frobe (tak to ten, który wcielał się w postać Goldfingera), ale ten aktorski all-stars team nie wypada szczególnie wiarygodnie.
Jak na thriller to zupełne nieporozumienie. Niby zaczyna się ciekawie, ale im więcej czasu upływa, tym akcja co raz bardziej nudzą. Atmosfera pada na zbity pysk. Tempa brakuje, fabule brakuje trochę konsekwencji. Końcówka filmu to już jedno wielkie nieporozumienie. A już za pokazanie w retrospektywie Polski na początku XX wieku jako średniowiecznej krainy ktoś powinien dostać w mordę. Generalnie odradzam oglądanie.
Natomiast warto obejrzeć "Across 110th Street" z 1972 r. z Anthonym Quinnem i Yaphetem Kotto w rolach głównych.
Rzecz dzieje się w Harlemie w Nowym Jorku, gdzie trzech złodziejów-amatorów kradnie 300 tys. dolarów należących do mafii, w trakcie "roboty" zabijając 7 osób (5 gangsterów i 2 policjantów). Rozpoczyna się polowanie na niefortunnych złodziejszków, na których z jednej strony czyhają mafiosi, a z drugiej policjanci.
Ale to tylko kanwa scenariusza, punkt wyjścia do nieco poważniejszych tematów związanych z przeobrażeniem obyczajowości w USA w latach 70. XX wieku.
Takich filmów jak ten dziś się już nie robi. A wszystko przez tą wspaniałą atmosferę. Miasto pokazane jest wręcz naturalistycznie. Powszechny brud, syf, bieda, która zmusza do zejścia na przestępczą ścieżkę, prostytucja, brak perspektyw na lepsze życie, wszechobecna przemoc.
Ostre konflikty rasowe - skontrastowane nie tylko na charakterach pary detektywów prowadzących śledztwo. Quinn jako stary detektyw, dobijający końca kariery, który nie przebiera w środkach aby dojść do celu oraz Kotto, jak młody oficer po studiach, który żyje jeszcze ideami i chce robić wszystko wg przepisów. Na dodatek nie zgadza się na "metody śledcze" swego nowego i nieco przymuszonego partnera. Ale także na przykładzie zależności między grupami przestępczymi. Włosi nie kryją swojej pogardy wobec gangu z Harlemu, z którym współpracują przy odzyskaniu kasy.
Słówko jeszcze o scenach przemocy, które są bardzo realistyczne. Zarówno przesłuchania prowadzone przez policję, jak i tortury, które stosują mafiosi aby wydobyć informacje. Tak to jest jeden z tych filmów, który bez zbędnych upiększeń ukazuje świat przestępczy. Samo zaś zakończenie filmu nie dość, że robi świetne wrażenie, to jeszcze daje sporo do myślenia. Film godny polecenia.
świetna komedia, którzą szczerze polecam - cięty, inteligentny humor, świetne dialogi, rewelacyjna gra wszystkich aktorów (całej czwórki ), b. fajne prowadzenie kamerą. Generalnie Polański w najlepszym wydaniu. Scenariusz na podstawie sztuki teatralnej, także uprzedzam, że cały film jest właśnie taki teatralny - dla mnie to zaleta, niektórych może razić. Na minus długość, raptem 79 minut. ocena 8+ w gatunku
jak u mnie to Polanski jest skonczony, totalny bojkot filmow w jego wydaniu, zal tylko ze tacy aktorzy/aktorki sie u niego pojawili
świetna komedia, którzą szczerze polecam - cięty, inteligentny humor, świetne dialogi, rewelacyjna gra wszystkich aktorów (całej czwórki ), b. fajne prowadzenie kamerą. Generalnie Polański w najlepszym wydaniu. Scenariusz na podstawie sztuki teatralnej, także uprzedzam, że cały film jest właśnie taki teatralny - dla mnie to zaleta, niektórych może razić. Na minus długość, raptem 79 minut. ocena 8+ w gatunku
Dla niektórych to może być zaleta Bo czasem aż kur..ca bierze, jak widać że autor filmu nie ma nam czego przekazać, a ciągnie swoje "dzieło" do 120 minut, a człowiek siedzi, ogląda w nadziei że coś fajnego może się jednak wydarzy.
Opinie co do filmu absolutnie popieram Waltz i Foster klasa co zagrali.
Az dziwne, ze jeszcze nikt nie wspomnial o nowym serialu Touch.
W roli glownej Jack Bauer czyli Kiefer Sutherland Jednak nie jest to serial akcji tylko swietny dramat. Scenarzysta jest Tim Kring, tworca Heroesow.
Wlasnie jestem po pilocie, ktory mnie wgniotl w fotel. Bardzo dawno nie widzialem tak swietnego pilota i tak ciekawie zapowiadajacej sie historii.
Bohaterami sa ojciec i 11-letni autystyczny syn niemowa, ktory mimo choroby ma pewna zdolnosc.
Po obejrzeniu przypomnialy mi sie dwa filmy Knowing i Kod Mercury. Tworca serialu zaczerpnal na pewno pomysly z tych dwoch filmow w szczegolnosci z Knowing (niech Was to nie zrazi bo film to klapa a tutaj jest zupelnie inaczej)
Czuje, ze to bedzie spory hicior. Genialny pilot, potencjal ogromny, swietnie zrealizowany, wzruszajaca historia.
. Co prawda wersja Finchera także ma swoje mocne strony jak wspomniana czołówka filmu z muzą Trenta, jednak nie ogląda się jej tak dobrze jak Szwedzkiej wersji. Na plus także można zapisać scenę w pokoju tortur, no i trochę to szczeniackie ale sceny sexu Lisbeth 
(nie dziwią mnie też nominacje do Oscara za zdjęcia, choć za rolę kobiecą pierwszoplanową już tak).
Waltz i Foster klasa co zagrali.